آخ جون!(بدون شرح)

 

مي خندم اونقدر زياد كه دلم درد مي گيره.تو پياده رو كه قدم مي زنم بي خيال آواز مي خونم. مثل بچه ها رو جدول خيابون راه مي رم و مواظبم نيفتم وگرنه مي سوزم و همش دستمو رو ميله ها مي كشم و از صداي دلنگ دلنگش لذت مي برم. آخ جووووووووون! به همين سادگي.( به همين خوشمزگي!)

به خل بازي هام مي خندم مثلاً اون روز كه با تمام قوام با چنان سرعتي كه بشريت تا به اون روز نديده بود،مي دويدم تا به سانديس آخر برنامه ي  پخش فيلم برسم و آخرشم تموم  شده بود...تو صفه هميشه ی انتظار اتوبوس، با كاغذ تبليغاتي موشك درست مي كنم و با بي خيالي به هوا پرتش مي كنم.بچه اي كه از كنارم رد مي شه مي خنده و من هم يه عالمه مي خندم.

به خاطر2 هزار تومن بعد از يه روز پركار تو باجه هاي خودپرداز سرگردون مي شم اما كلي مي خندم آخه واقعا خنده داره. فكر كنم(زهرا:چي؟ نه چي؟ تو اصلا فكر مي كني؟) بهش مي گن طنز رمانتيك يعني وقتي يه چيزي دقيقاً جايي باشه كه ازش انتظار نمي ره اون وقت خنده دار مي شه و من اين روزا مي بينم هيچ چيز جاي خودش نيست و خندم مي گيره. كلي!(البته اگه انتظار بره كه هيچ چيز سره جاش نباشه اون وقت ديگه مايه ي طنزش از بين ميره.)

راستي چقدر خوبه آدم بي خيال باشه نه؟(خب البته اين يه توصيه نيست چون اين بي خيالي مرز و حدودي داره ( تناقض)و تازه گاهي اونو با تساهل فكري اشتباه مي گيرن نه بابا منظور من اونم نيست ok! )

خلاصه مي خواستم بگم اين روزا يه قرص ديگه هم پيدا كردم و اون خنده است . اونم از نوع ته دلش...

(اما خوب راستشو بخواي بعضي موقع ها اعصاب آدم گه مرغي مي شه!(باور كنين اينو از تو يه كتاب شعر ياد گرفتم.اونقدرا هم بي ادب نشدم!)خوب اون بعضي موقع ها و فقط بعضي موقع هاست و نه همه ي مواقع...)

+ نوشته شده در  دوشنبه سی ام مهر 1386ساعت 10:15  توسط فاطمه مقدسی  |