ببين احاطه كرده است عدد فكر خلق را...

 

 

تو ی صف افطاري وايستادم و گوشي تو گوشمه و به روز گفتاري از آرش نراقي گوش ميدم كه از احترام گذاشتن صحبت مي كنه و ميگه : "احترام گذاشتن شرط اساسي محترم شمرده شدنه".كسي هلم ميده و به بهانه ديدن دوستش جلو ميزنه و من معناي احترام گذاشتن رو عملا درك مي كنم ، اما خب ، از اونجايي كه اين عمل متقابله ، بچه ها ميرن تو نخش و بعد از تابلو شدن، با چند تا فحش مي فرستنش ته صف. طفلكي بد جوري ضايع شد!

 

از لاي گوشي صداي همهمه بچه ها رو ميشنوم ، غر و لند هاشون و اين كه دفعه ي بعد ديگه به خدا نمي آييم غذا بگيريم (اما نمي دونم چرا فردا شبش بازم همشونو تو اين صف انتظار ميبينم.). بعضي ها به زور مي خندن ، بعضي ها دارن از خستگي مي ميرن ، بعضي ها بغض كردن و بعضي ها هم مثل من ساكت يه گوشه ايستادن و به بقيه نگاه مي كنن.

 

با خودم فكر مي کنم اين اولين باريه كه گوشه اي از ملال و خستگي مردمي كه فقط هميشه از كنارشون رد مي شدم رو درك مي كنم ؛ مردمي كه صبح ها يه ساعت و نيم تو صف شير وايميستن تا شير ارزون تري گير بيارن ، يا تو صف خواروبار ، يا تو صف هاي مختلف انتظار. اين اولين باريه كه مي فهمم چرا اين قدر آستانه تحملشون پايينه. اولين باريه كه ناتواني خودم و اونها رو عميقا درك مي كنم . واي.............چقدر احساس ناتواني در برابر زندگي يا حداقل بخشي از اون كلافه كنندست. مي بينم اين چند روز هيچ دغدغه ي عميق ِ معنوي اي نداشتم . همه ي ذهنم رو اعداد احاطه كرده بودن : پول غذا ، پول تاكسي ، پول كتاب، پول زندگي و بعد تازه مي فهمم چرا خيلي از آدم هاي دور برم حتي يه لحظه هم عميقا به زندگيشون  فكر نكردن ، چرا همه از اين دغدغه ي تلخ ِ شيرين فرار مي كنن. تازه مي فهمم دغدغه هاي بزرگ و كوچیك زندگي اون ها چقدر جاگيره و جاي همه ي اون آرمان ها و بلند پروازي ها رو پر كرده  ؛ تازه مي فهمم " خزان شدي و سست و زرد از كران تا كران" يعني چي....

 

1ساعت بعد، درست نيم ساعت بعد ِ افطار غذامو مي گيرم و از كنار دوستاي بيچارم كه هنوز بايد 1 ساعت ديگه روزه باشن با شرمندگي رد مي شم و به اين فكر مي كنم كه آخه اين شكم لعنتي چيه كه هر روز كلي از وقتتو براش هدر مي دي ؟ دم در ميخواستم غذامو پرت كنم رو زمين جلو يه گربه ي اونم بيچاره ي لاغر اندامي كه مستقيم زل زده بود تو چشمام.  اما خب ديگه نمي تونستم غر و لند شكممو تحمل كنم، با عجله به اتاقمون رفتم و گربه صفتانه پريدم رو غذام. واي! اونم چه غذاي... .

 

                                                                                                         4مهر

 

+ نوشته شده در  شنبه هفتم مهر 1386ساعت 2:34  توسط فاطمه مقدسی  |