جمعه شب به خوابگاه مي آم ، هنوز بچه ها نيومدن ، قبل از اومدن با خودم فكر مي كنم ، آخ جون اتاق خالي چقدر فرصت مطالعه دارم ، اما حالا كه تو اتاق نشستم و جاي خاي شون رو مي بينم ، تخت هاي خالي ، دم پايي هاي خالي ، صندلي هاي خالي ، دلم خيلي مي گيره ....
راستي چي ميشه كه آدم به كسي دل مي بنده؟....
+
نوشته شده در شنبه هفتم مهر 1386ساعت 23:18 توسط فاطمه مقدسی
|
اين روز ها....
اين روز ها كه مي گذرد
شادم
اين روز ها كه مي گذرد
شادم
كه مي گذرد.
اين روز ها
شادم
كه مي گذرد.
قيصر امين پور
فكر ميكردم توی اولين مطالبم بايد درباره ي تجربه هاي خيلي عميقي بنويسم ، اما هرچي فكر كردم همش اتفاقات اين روزها به ذهنم مي اومد : اومدن به تهران و تجربه زندگي كردن توي خوابگاه. اين جا از ساعت1 شب كه تقريبا همه مي خوابن ، من ميرم توی راهرو ، زير نور چراغ ِ اونجا و شروع به نوشتن مي كنم. برا همين هم اسم وبلاگم رو شبانه گذاشتم . چند تا مطلب اول یه جورایی غم انگيزه ، آخه اون روزهاي اول واقعا غم انگيز هم بودن. اما الان از این که دارم این تجربه ی جدید رو پشت سر می ذارم خیلی خوشحالم.
+
نوشته شده در جمعه ششم مهر 1386ساعت 14:2 توسط فاطمه مقدسی
|
