|
آواره می شوم
دست های تو وقتی که بر سیاهی این برگه ها آلوده می شوند بر من غریبه اند بر من حرام وقتی که آسمان نگاهت پر از ستاره های طلایی بازار روس هاست سرت را بلند می کنی و بر تخته ی سیاه و سردی که روزی چشم های گرم تو بودند تنها همین یه جمله ی سوزان همین حروف غریبه نوشته است: "من بر تو اعتماد ندارم"
*** وقتی که تو بر اوج بی اعتمادی این شهر برج می سازی من آواره می شوم... *** خدای را که چشمه ی اشک هایم سالهاست خشکیده... *** بر زخم ترکه ی بدنامیت ــ درخت های قدیمی این خانه ــروزی هزار بار باید ازین و آن حتی این بردگان آهی نیاورم که دردا! این چوب ها و فلک ها از دست های پینه پینه ی گیج خودم سر سبز میشود. *** اما تو باز آرام و مطمئن آنجا نشسته ای...
+
نوشته شده در دوشنبه سیزدهم اسفند 1386ساعت 12:57 توسط فاطمه مقدسی
|
|
 
powered by BLOGFA.COM |
