صحنه ی اول:

دور بود/همیشه سخت دور بود/ همه ی عمر جست و جوی مرگی در این سکوت/ سکوت بهمن ماهی یا بهمن سکوتی که مرا مسخ می کند/ سفیدی سرمایی که میروبم/ و عشقی که نمی یابم/و اینک پایان همه ی آرزو هایم/ و عشقی که نمی جویم/ و اینک آه پایان همه ی آرزوهایم/آرام در لحظه ی غروب/ برف های رو به سیاهی این ارتفاع پست/ در دور دست خودم نقطه ای بر تپه ای حقیر/ تسبیح می کند/ این زیباترین دقایق عمرش را/بهمن سکوت این همه بود/ تازیانه ی سخت مهربان نخواستن/ و اینک پایان همه ی آرزوهایم...

صدای زمزمه ای / زائری دیگر انگار/ زوزه ای/ سیاهی دیگر در دوردست/ بیدار می شوم / بی هیچ ترس فراری/ گونه هایم خیس می شود و گرم/ صدای نفس هایش / بیدار می شوم/ دانه های برف انکار/ اما هنوز برف تازه نشسته/ لای انگشت هایم تاب نیاورد/ و این گرما/ حرم امن این آشنا / و ترس/ آی با توام لحظه ی غریب/ نه تو دیگر پیش از آمدنت اما نرو/ انگار بیدار می شوم/ جسم یخ زده ام آرام آرام از تو می پوشد/ و گرم می شود.

دورها چراغ های بی امان شهر/ و رنگ ساده ی صبح در تیره های روشن این ارتفاع دور/ و مردمی که صدا می زنند/آی غریبه؟ با آن فانوس های همیشه ی تاریک.

 اما اینجا از این بالا این دو سیاهی/ سگی که پارس می کند/ برای محبوبش/ که خفته است/ که قرن هاست خفته است...